Geschreven door : Gert Meesters - Categorieën : Reviews Focus Knack

Vierenveertig na Ronny

Vierenveertig na Ronny

IN NAAM VAN DE GROOTVADER EN DE ZOON

Het loopt niet zo erg uit de hand als in de film Festen, maar Vierenveertig na Ronny, de tragikomische verkenning van het Vlaamse familieleven door Michaël Olbrechts, levert toch ook tenenkrullende situaties op.

Met zijn debuut De allerlaatste tijger maakte de jonge Vlaming Michaël Olbrechts twee jaar geleden een opgemerkte entree. Het verhaal over de onafhankelijkheidsstrijd van Indonesië won een belangrijke debuutprijs in Nederland. Vierenveertig na Ronny steunt op dezelfde stevige pijlers: Olbrechts heeft een toegankelijke maar ook persoonlijke grafische stijl gevonden met een warme inkleuring. Bovenal is hij een verteller, iemand die personages kan neerzetten en ze op natuurlijke wijze kan laten evolueren.

Deze keer verkent Olbrechts de hel die familie en jeugd voor sommige volwassenen kunnen betekenen. Net voordat de pater familias naar een verzorgingstehuis wordt gebracht omdat hij mentaal en lichamelijk te ver is afgetakeld om nog thuis te kunnen blijven, organiseert de familie een dag waarop belangrijke gebeurtenissen uit zijn leven nagespeeld zullen worden. Zo hopen ze het geheugen van de oude man te stimuleren. Zoals in de beste tragikomedies van Pascal Rabaté loopt een en ander helemaal niet zoals gepland, wat zowel grappige als emotionele situaties oplevert. De Ronny uit de titel blijkt een zoon die vroeg stierf, wat tot een breuk in de familie heeft geleid. Het boek eindigt met een sisser, want de zorgvuldig voorbereide dag heeft niet het gewenste effect, al hebben sommige personages er toch hun voordeel uit gehaald.

Olbrechts zet met zijn tweede boek belangrijke passen vooruit. Zijn portrettering van een typisch Vlaamse familie komt levensecht over. De plot is een stuk ambitieuzer dan het veel rechtlijniger De allerlaatste tijger en de dialoogteksten zijn er al een stuk op vooruitgegaan. Maar Vierenveertig na Ronny kan de verwachtingen die het zelf opbouwt, niet helemaal inlossen. Het blijft iets te veel bij een vrij voorspelbare portrettering van familierelaties, terwijl weinig wordt gedaan met de nagespeelde herinneringen van de grootvader.

Olbrechts is een onmiskenbaar talent, maar hij heeft meer redactionele begeleiding nodig, zowel bij de uitbouw van zijn verhaal als bij de afwerking.

Score : ***--