Geschreven door : David Steenhuyse - Categorieën : Reviews De Stripspeciaalzaak

Torpedo 1972 - 1: Deel1

Torpedo 1972 - 1: Deel1

Sukkel laat niet met zich sollen

Dit comebackalbum in kleur speelt zich 36 jaar na Torpedo 1936 af. Die versie in de jaren 1930 is een van onze favoriete reeksen aller tijden. Het is dan ook smullen van elke nieuwe integrale die inmiddels aan deel 3 van de vijfdelige reeks zit. Zoiets valt moeilijk te overtreffen, zelfs niet door scenarist Enrique Sánchez Abulí die het nu zonder zeventiger Jordi Bernet moet stellen. Eduardo Risso (100 Bullets, Before Watchmen) maakt een goede beurt als invaller. Hij tekent gewoon in zijn eigen stijl, met zijn eigen manier van bladschikking zodat het stilistisch geen geforceerd gedoe is. Maar hij is geen Bernet en diens tekenstijl bood al het halve plezier.

De auteurs spotten een beetje met onze geliefde huurmoordenaar. Hij lijdt aan Parkinson en voedert op een bankje in het park de duiven. Zo is hij voor het eerst te zien. Nog steeds met een venijnige grimas die op onweer staat, grijs haar en de gekende kleren met gleufhoed. Een journalist en fotografe schakelen zatlap Rascal, Torpedo's onafscheidelijke sidekick annex zondebok, in om Torpedo te spreken te krijgen voor een artikel met fotoshoot. De eerste aanblik die de killer hun (en ons) schenkt, is meelijwekkend. Dat verandert snel als hij zijn wandelstok gebruikt om duifjes dood te slaan. Zinloos geweld, het blijft een kernwaarde in Torpedo's leven. Schuine opmerkingen ten overstaan van vrouwelijk schoons laat hij net zo min achterwege. Lange splitjurken maakten trouwens plaats voor hotpants en minijurkjes. Hoewel zijn verdorven geest nog wel wil, blijft zijn lichaam in gebreke. Op zijn leeftijd komt niet alles meer makkelijk overeind, zo beweert hij zelf. Die uitspraak logenstraft hij zelf door later beestachtig de fotografe te verkrachten. Zijn houding tegenover vrouwen is er niet op verbeterd en dat leest anno nu ongemakkelijk. Voor de rest zorgt het artikel over hem voor reuring bij meelezende maffioso die nog een appeltje met hem te schillen hebben. De bejaarde killer toont niettemin aan dat er nog steeds niet met hem valt te sollen, al is hij wat op de sukkel.

De vernieuwde aanpak vinden we nog stuurloos. Het lijkt opgevat als een best off van al wat we goed vonden aan Torpedo 1936, maar je kan het net zo goed afserveren als een karikatuur van het origineel. De bejaarde Torpedo zoekt duidelijk nog naar een nieuw plaatsje in een veranderde wereld. Zelf bleef hij stilstaan. Op zich is dit ook wel de grap van dit album.

De dialogen lezen nog altijd als een tiet. Ook de vertaling van het boeventaaltje is meer dan aanvaardbaar voor Vlaamse lezers die anders een hekel hebben aan woorden en uitdrukkingen met een te Nederlandse kleur.