Geschreven door : David Steenhuyse - Categorieën : Reviews De Stripspeciaalzaak

Suske en Wiske - 350: De nacht van de Narwal

Suske en Wiske - 350: De nacht van de Narwal

Ok boomer...

Suske is volgens ons altijd wat op de achtergrond geduwd omdat hij een minder uitgesproken karakter heeft dan voornamelijk Wiske en Lambik. Zijn geschiedenis kennende, en ver van zijn heimat Amoras, draagt hij in onze gedachten een soort melancholie met zich mee dat maar niet tot uiting komt. Vergeten we niet — dit album herinnert er ons in een flashback aan — dat Suske was voorbestemd om koning van Amoras te worden. Af en toe krijgt hij een hoofdrol toebedeeld en mag hij voor held spelen, al dan niet gehinderd door Wiske die voor zijn voeten loopt of de spotlichten op hem terug naar haar weet te richten. Deze keer is ze meer een helpende hand dan een stokebrand.

In De Nacht van de Narwal krijgt Suske een geheimzinnige tand van een narwal in handen waarin oude runen zijn gekerfd. De tand is een machtig bezit dat hem zou verzekeren van een troon bij de Vikingen. Dat vertelt de al eeuwen ronddwalende geest Arkin hem. Diens vader Oddvar, de koning van het Vikingland Häsjtag (gniffel), moest door het verlies van de narwaltand afstand doen van de troon. Blauwe en rode Vikings vechten vervolgens een machtsstrijd uit om de troon. Eenmaal in het verleden teruggeflitst, zo'n duizend jaar geleden, zoekt Suske toenadering tot de blauwe Vikings van Arkin. Hij vindt de rode Vikings en koningsdochter Bronnild op zijn weg. Bronnild moet zelf haar mannetje staan om als vrouwelijke troonpretendent te bewijzen dat ze over een volk kan regeren, dik tegen de zin van rode Vikingonverlaten.

Het vinnige Vikingmeisje Bronnild, met haar leuke, korte kapseltje, is een aanwinst voor dit verhaal. Dat ze op een andere manier aan het zeel probeert te trekken door zich te vermommen, ligt er wat te dik en voorspelbaar op. Maar het verhaal barst anders wel uit zijn voegen van de elementen die Peter Van Gucht losjes bij elkaar houdt. Niet al die elementen worden even sterk uitgewerkt. Zo wordt Bronnilds specifieke en bepalende voorgeschiedenis er nogal laat in het verhaal bijgesleurd. Een aantal grapjes (de helmen met de hoorns bijvoorbeeld) slaan aan. Verder is het sombere decor van Vikingland een boeiende arena, ook letterlijk, voor een leuk verteld verhaal.

Dankzij de modernere bladschikking krijgen we enkele mooie pagina's te zien. De storm op zee, het gevecht met de haai, de aankomst bij de koningsrots, we zien dit graag. En het is een teken dat de tekenaars met hun tijd meegaan, ook al vinden oudere lezers het vaak maar niets... "Ok boomer", zouden wij daarop zeggen.

Uit de regionale pers leerden we dat Thijs Wessels uit het Nederlandse Hengelo de inkter (of cleaner, want digitaal komt er niet veel inkting meer aan te pas) is van dit album. Hij mocht ook de cover tekenen. We houden van de soepelheid in zijn lijndiktes, wat in vroegere albums veel te steriel, zelfs saai en zielloos oogde. Er is wel nog werk aan de consistentie van de hoofdjes. Daar zit nog te veel wisselvalligheid in. Je moet zelf maar eens alle hoofdjes van bijvoorbeeld Suske naast elkaar bekijken. De bedenkelijke uitdrukking (tristesse, het zich bewust zijn van een hogere verantwoordelijkheid, twijfels bij een voorbestemd lot?) op het gelaat van Suske op de cover belooft alvast een grafische toekomst met wat meer weerhaakjes. Dit kan nog boeiend worden.