Geschreven door : David Steenhuyse - Categorieën : Reviews De Stripspeciaalzaak

Storm - De kronieken van Roodhaar - 4: Het zwevende gewest

Storm - De kronieken van Roodhaar - 4: Het zwevende gewest

Oneerlijke maatstaf

Als je het onze redactie vraagt, zit de reeks Storm al langer in het slop. De albums vallen niet meer in de smaak, niemand van de redactie wil ze nog bespreken en er zijn al collega's afgehaakt. Niet alleen Storm, Nomad en Roodhaar zijn in de verhalen op de dool, het lukt de auteurs volgens ons net zo min de reeks op koers te houden met overtuigende, werkelijk onvergetelijke verhalen en enthousiast tekenwerk die de reeks zouden moeten doen onderscheiden van veel andere sf-reeksen. We weten best dat Romano Molenaar indrukwekkend kan tekenen (zeker sinds hij weer van het onding J. Rom - Force of Gold is verlost) en dat Rob van Bavel weet wat het publiek bevalt, maar het komt de laatste tijd onvoldoende tot uiting in hun albums. Zomaar wat geliefkoosde elementen bij elkaar husselen, werkt niet meer. We willen beter. Tussen de vele honderden nieuwe strips die jaarlijks verschijnen, moet Storm een baken en een topper zijn, een strip om naar uit te kijken, niet een van de vele nieuwe strips die de middelmaat niet overstijgen. Een grondige herbronning, een nieuw begin, een trap onder de kont en wat meer lef of eventjes afstand nemen, dient zich volgens ons aan. Een beetje minder show en wat meer inhoud zijn net zo goed welkom. De held Storm mist duidelijk een doel dat ons weer aan de reeks zou kunnen doen vastklampen, een must om ze te blijven lezen, de personages lopen nu zin- en inspiratieloos rond in hun eigen reeks, van het ene afgeronde verhaal naar het volgende, van de regen in de drup.

De spin-off over Roodhaar krijgt bij ons tegenwoordig meer respijt, misschien omdat we de lat wat minder hoog leggen. We beschouwen het nog steeds als spontaan vertier in het pulpgenre. In het vierde deel gaat het toch ook weer van hot naar her om zoveel mogelijk uiteenlopende decors te kunnen tonen, maar er is samenhang en een verhaalellips met een begin, een midden en een einde. Om aan een terdoodveroordeling te kunnen ontsnappen, trekken Roodhaar, Kiley en hun gids Ginnes op verkenning naar het Zwevende Gewest, een bewoond eiland op gigantische pilaren, waartegen een complot wordt gesmeed met een monsterlijk groot wapen. Het leven van velen staat op het spel. Roodhaar en compagnie moeten daar een stokje voor steken. Tussendoor dollen ze wat met krokodil- en struisvogelachtige wezens die maar wat graag hun vlijmscherpe tanden in mensenvlees zetten. In de strips van Léo werkt dat ook.

Roodhaar loopt de hele tijd halfnaakt rond in een groen hesje dat nauwelijks haar borsten verhult. We kunnen niet ontkennen dat het geniepige jongetje in ons daar geen oog voor heeft. Anatomisch zit het wel goed bij Molenaar en zijn lijnvoering blijft knap en van een internationale klasse. Hij kiest de juiste camerastandpunten en de inkleuring, hoewel feller sinds Digicore daarvoor verantwoordelijk is, vult naadloos aan. Hij lijkt niet te gaan voor gemakkelijkheidsoplossingen, vooral wat de uitwerking van originele decors, kostuums, fauna en flora betreft. Allemaal prima voor wat deze eigen reeks betreft. Voor de hoofdreeks Storm zijn we sowieso kritischer omdat zijn voorganger Don Lawrence een onmogelijk te evenaren voorbeeld vastlegde. Het is een oneerlijke maatstaf, dat beseffen we, je zit maar met zo'n nalatenschap. Maar wel een nalatenschap om in ere te houden.