Geschreven door : Johan Decloedt - Categorieën : Reviews De Stripspeciaalzaak

Robbedoes - Hoop in bange dagen - 2: De gruwel neemt toe

Robbedoes - Hoop in bange dagen - 2: De gruwel neemt toe

Relatieve luchtigheid

Wat zijn we blij dat Robbedoes en Kwabbernoot — in tegenstelling tot Kuifje — nog steeds loopt. We hebben al vele, vele uren leesplezier gehad met de albums van André Franquin en na nem de albums van bijvoorbeeld de onlangs overleden Tome en Janry (met Luna Fatale als een hoogtepunt) of die van Olivier Schwartz en Yann (Piccolo in Veldgroen, De Luipaardvrouw). En dankzij de vierdelige krachttoer van Émile Bravo krijgen we er een te koesteren kleinood bij na zijn eerdere succes Het Dagboek van een Fantast.

Al honderdtachtig bladzijden lang neemt hij ons mee naar het België en Brussel van de vroege jaren 1940 en brengt hij op een juiste, onschuldige manier de keiharde realiteit stukje bij beetje naar boven. Scènes uit het dagelijkse leven (zoals het spelen van de kinderen, de rijen bij de kruidenier met de steeds extremer wordende meningen van de goegemeente en het doodgewone terras- en cafébezoek) worden als vanzelfsprekend vermengd met emotionele vraagstukken (zoals de vriendschap met het Joodse koppel Felix en Felka en het omgaan met de kinderen wier ouders opgepakt worden wegens communistische sympathie) en de rauwe oorlogsrealiteit (zoals de Duitsers als dreigende machthebbers op straat en het verschijnen van de jodensterren in het straatbeeld). Gelukkig wordt bij dit alles ook de humor niet vergeten. Kwabbernoot is meesterlijk als de op het randje van het irritante balancerende kinderlijk impulsieve, niet verder dan zijn neus lang is kijkende boezemvriend die zorgt voor het zout op de patatten in heel wat scènes. In dit deel wordt heel wat aandacht besteed aan Robbedoes en Kwabbernoot die als volleerde poppenkastspelers België doorkruisen en hierbij meer en meer bij het verzet betrokken raken.

De ultieme rode draad is echter de zoektocht van de verliefde Robbedoes naar zijn Joods-communistisch vriendinnetje Kassandra, blijkbaar opgepakt in Polen en richting Krakau gestuurd. Deel 2 eindigt dan ook met een dramatische scène. We zijn benieuwd hoe Bravo de huidige relatieve luchtigheid in de vernietigingskampen zal behouden. Dat wordt ongetwijfeld een huzarenstuk.

Rest ons nog te vertellen dat de opbouw met een vijftiental tekeningen per pagina (dit zijn er al gauw een duizendtal per album) en ongeveer allemaal voorzien van dialogen het geheel zeer leesbaar maakt. En vergeet ook de bijdrage van inkleurster Fanny Benoit niet. Ze brengt kleur in de dagelijkse grauwheid van de oorlog.

Afsluiten is gemakkelijk: Bravo.