Geschreven door : Koen Driessens - Categorieën : Reviews De Stripspeciaalzaak

Robbedoes door - 17: Pacific Palace

Robbedoes door - 17: Pacific Palace

Vergane glorie

December 1989. In de rij Oost-Europese dominostenen valt ook het regime van Nicolae Ceaucescu. Het is een vreemd tijdperk om als dienstplichtigen het vaderland te moeten dienen en verdedigen tegen het zichzelf oplossende "rode gevaar". Niet dat we daarmee veel om handen hadden in de Truiense luchtmachtschool waar we Engels, Frans en Nederlands doceerden aan piloten in opleiding. Uit verveling gaven we zelfs taalles aan elkaar en het personeel in de kazerne. Zo niet korporaal Durieux. Die bleef liever op zijn vaste plek in ons kantoor (het dichtst bij het raam, met het licht in zijn rug) tekenen en tekenen. Hele platen vol prenten in potloodtekeningen ontstonden daar in de 9de Wing tussen het bladeren in (À Suivre)s door.

Het was toen al wel duidelijk dat het Christian Durieux — die al op zijn dertiende met pagina's leurde bij Spirou — menens was. De autodidact vatte na zijn letterenstudie zelfs nog een grafische studie op Sint-Lucas aan, om die snel op te geven ("Ik ben daar te oud voor") en bleef stug timmeren aan de weg, met uiteindelijk een debuut in Tintin en onder meer (niet-vertaalde) realistische reeksen in samenwerking met Jean Dufaux en Luc Delisse. In het Nederlands konden we hem vanaf 2001 aan het werk zien met de jeugdreeks Oscar (met Denis Lapière) en het one-shot Central Park (met Jean-Luc Cornette, 2005). Later was er de opmerkelijke reeks Eerlijke Lui (met Jean-Pierre Gibrat, vanaf 2008). Niet dat hij nooit solo ging (al in 1999 maakte hij het lichtere one-shot Benito Mambo, in 2007 Le Pont en in 2011 een album voor het Louvre) of scenarist speelde voor anderen (bijvoorbeeld de kinderreeks Gusgus).

Dus het mag niet verbazen dat Durieux inmiddels zelfstandig én zelfverzekerd genoeg geworden is om in zijn eentje een Robbedoes te brengen. Pacific Palace herinnert aan de periode van de val van het communisme. Het hotel waar Robbedoes en Kwabbernoot werken wordt ingepalmd door de entourage van de verdreven dictator Iliex Korda, en Robbedoes door Korda's dochter Elena. Kwabbernoot heeft meer morele bezwaren tegen het bedienen van de Ceaucescu-kloon, maar niet tegen de journalistieke opportuniteit. De spanningen die dat teweegbrengt, leveren een ietwat melancholisch album op, dat niet bepaald humoristisch is, maar ook niet al te ernstig, en baadt in een sfeer van vergane glorie, voor zowel de dictator als het majestueuze hotel. Maar gelukkig niet voor Robbedoes of het werk van Durieux, die trouw is aan de personages, maar niet te beroerd is hun tegenstellingen uit te spelen en te gebruiken voor een nostalgische en zeer fraai ingekleurde aflevering in deze nog altijd boeiende reeks hommagealbums.