Geschreven door : Koen Driessens - Categorieën : Reviews De Stripspeciaalzaak

New York Cannibals

New York Cannibals

Big Tulip

Vijf jaar na Little Tulip en twintig jaar na de bloedige finale van dat boek hernemen François Boucq en Jerome Charyn enerzijds en Pavel en Azami anderzijds hun gezamenlijke avonturen. De goelag-overlever/tatoeëerder leeft samen met zijn aangenomen dochter/bodybuildster/politieagente in New York. Azami — wier biologische klok luid rinkelend is afgegaan — doet in een steegje een fortuinlijke vondst: een achtergelaten baby. Het is het begin van een kat-en-muisspel met de New Yorkse onderwereld, een schimmige overheidsorganisatie en flink wat spoken uit Siberië.

François Boucq liet zich voor het vertellen van het verhaal door de Amerikaanse politieromancier Jerome Charyn niet beperken tot hetzelfde aantal pagina's van Little Tulip, al had deze sequel nóg dikker kunnen zijn als hij zijn zin had gekregen en had kunnen uitweiden over het kannibalisme in de Russische goelags: gefundenes Fressen (excusez le mot) voor een boeiend thema in een thriller over bloed- en babytrafiek, overgoten met een magisch sausje. Want, anders dan in Little Tulip, spelen magische elementen een grotere rol in dit verhaal. Zo doet het zelfs meer denken aan hun eerdere samenwerking Duivelsmond, dat trouwens ook zijn finale in een kerk kreeg — blijkbaar een geschikte locatie daarvoor.

Ook anders dan Little Tulip is de plot rechtlijniger en eenvoudiger, ondanks het veelvoud aan pagina's: er zijn geen nevenplots en er komen amper flashbacks in voor, tenzij om het nieuwe personage van de heks Anna te duiden. Tussen haakjes: ligt het aan mij of is het in sequels opvoeren van nieuwe, heel dominante personages die eerder compleet afwezig waren echt een goedkoop trucje? We missen in New York Cannibals het meest de uitdagende complexiteit van dubbele, knap in elkaar vervlochten verhaallijnen, zoals van Pavels lot in Siberië en de jacht op de seriemoordenaar in New York in Little Tulip.

Het is een prettig weerzien met de twintig jaar ouder geworden Pavel en Azami en het doet plezier dat ze het relatief goed stellen, maar qua verhaal was Little Tulip toch volwassener. Personages als Mama Paradise zijn ook zó cliché. Grafisch is Boucq in New York Cannibals echter, zoals in andere topseries als Bouncer of De Janitor, opnieuw om van te smullen (nogmaals excusez). Als geen ander weet hij de mensheid in al zijn rauwheid vorm te geven.

Kortom, New York Cannibals is zeker een spannend, zij het soms wat minder overtuigend verhaal, met een Boucq in topvorm, maar naar onze smaak geen Michelin-ster meer waard (oeps, excusez alweer, zeg).