Geschreven door : Wouter Porteman - Categorieën : Reviews De Stripspeciaalzaak

Negalyod

Negalyod

Crimineel leesplezier

Jarri Tchapalt trekt rustig met zijn kudde door de uitgestrekte woestijn. Her en der liggen er gigantische pijpleidingen die het schaarse water dat er nog op de planeet te vinden is, opzuigen en vervoeren naar de stad. Deze stad beslaat bijna driekwart van het land, en is inmiddels duizenden etages en leefwerelden hoog. Die metropool en haar intriges kan Jarri geen bal schelen. Hij doet wat zijn vader en diens vader en diens vader voor hem deden: hij zorgt ervoor dat de honderden Chasmosauriërs — een soort Triceratopsen — veilig op hun bestemming komen. Geholpen door zijn gave als dinofluisteraar begrijpt en ment hij zijn imposante beesten en kan hij hen beschermen tegen vleesetende sauriërs. Op een dag ziet hij een weervrachtwagen in volle vaart door de woestijn racen. Die vrachtwagens wekken gigantische onweersbuien op waardoor er weer wat extra water uit de verdorde grond kan gepuurd worden. De bliksems slaan echter in op Jarri's kudde. Al zijn dino's sterven. Berooid en woest besluit hij verhaal te gaan halen bij de leiders van de stad. Maar wie zijn die leiders, de echte leiders?

De prijs voor grootste stripboef gaat dit jaar ongetwijfeld naar Negalyod van de Fransman Vincent Perriot. Op elke pagina struikel je over de referenties of lichte variaties van decorstukken, personages en verhaallijnen die je al beter gezien hebt in films (Mad MaxStar Wars,...), de bijbel en andere stripreeksen zoals Simon van de RivierDe Duistere StedenAxel MoonshineRavian en veel, heel veel Mœbius. De stedelijke scènes uit De Incal, de woestijnen van Edena en de haast identieke tekenstijl. Alles wat je maar kan denken, zie je in Negalyod passeren. Het is een schaamteloos feest van herkenning. Maar wat voor de ene plat plagiaat is, is voor de anderen een geweldig eerbetoon. Eerlijk gezegd? Het kan ons vandaag geen bal schelen. Wij snakken dit jaar naar ontspanning en pretentieloos vertier, en Vincent Perriot maakt er een geweldig lekkere strip van.

Je leest de 208 bladzijden in één ruk uit. Het verhaal raast voorbij en ja, er zijn enkele forse deus ex machina's en nog meer zaken die om extra uitdieping smeken, maar er wordt je geen enkele verklaring gegund. Het tempo is heilig. De trein raast voorbij, maar het leesplezier is maximaal. Dit is echt pure fun en ontspanning. Grondig fout voor de ene, dikke ambiance voor de andere. Alleen jammer dat het verhaal de laatste veertig (!) bladzijden toch te snel werd afgehaspeld. Dit mocht gerust nog eens honderd bladzijden dikker zijn.

Je kan Perriot terecht van alles verwijten, maar grafisch is hij allerminst een Mœbius van de Aldi. Dit is geen prutser. De decors en de steden zijn geweldig getekend. De scène waarin hij tientallen personages in een ruitenpatroon giet, is zelfs ronduit indrukwekkend. Ach, dit is echt een toffe strip.

Negalyod is een album dat zo overduidelijk een samenraapsel van de betere sf-strips is dat je je er ongemakkelijk bij voelt. Aan de andere kant is het het meest vette plezier dat je de laatste maanden zal hebben gelezen. Dit is een strip die je eigenlijk niet hoort goed te vinden, maar toch elk jaar met plezier kan herlezen.