Geschreven door : Diederik Van De Velde - Categorieën : Reviews De Stripspeciaalzaak

Mattéo - 5: Vijfde periode (september 1936 - januari 1939)

Mattéo - 5: Vijfde periode (september 1936 - januari 1939)

Meanderen door een burgeroorlog

Oorspronkelijk wilde Mattéo helemaal niet onder de wapens toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak. Dat hij Spanjaard is, was zijn geluk, want daardoor kon hij niet door het Franse leger gemobiliseerd worden. Maar hij trok toch ten oorlog, om indruk te maken op Juliette.
Nu, vele omzwervingen later, zit Mattéo opnieuw in zijn oude vaderland. De Juliette van toen is een verwaterde herinnering en de relatie met die zoon die hij samen met haar heeft, is meer dan bitter. Het anarchistenbloed dat door Mattéo's aderen stroomt, is aangewakkerd. Het is 1936. Hij strijdt nu als Republikein tegen de Spaanse Falangisten en gaat zo regelrecht de Spaanse Burgeroorlog in.

Historisch, maar kenmerkend voor het werk van Jean-Pierre Gibrat, is dit geen geschiedenisles. Dit album speelt zich af in de periode 1936-1939. Dat is de periode waarin het Spaans Falangisme versmelt met het nationalisme van Franco. Populistisch-socialistische elementen verdwijnen steeds meer naar de achtergrond en maken nadrukkelijker plaats voor fascistoïde ideeën. Gibrat rept daarover geen woord. Voor hem zijn dialoog en sfeerschepping van belang. De overige verhaalcontext is aanwezig, maar hoeft niet benoemd te worden. Wie in dit album op zoek gaat naar de naam Franco zal niet hoeven turven.

Mattéo zit te midden van een burgeroorlog en toch wordt er nauwelijks een schot gelost.
Wat doen soldaten (voornamelijk in fictie) wanneer ze niet vechten? Ze drinken, spelen kaart, wisselen schunnige moppen uit, schrijven brieven, of slaan aan het filosoferen over het (of hun) leven. In de albums van Gibrat, die een diploma filosofie haalde, is vooral dat laatste te vinden. Ter illustratie:
— Maar je ziet hem toch, van tijd tot tijd...
— Mijn zoon? Die klootzak? Neen.
— Zulk een misprijzen voor datgene wat je zelf hebt bewerkstelligd, is dat niet een vorm van zelfverachting?

Anders dan eerst vermeld is deze reeks nog niet aflopen. Mattéo is hermetischer dan Gibrats bejubelde toptweeluiken Het Uitstel en Elke Raaf Pikt. Maar voor wie niet opziet tegen deze minder toegankelijke, meer filosofische verhaallijn, blijft het smullen. Al hopen we dat de auteur deze reeks niet laat afglijden in één grote gedachtenstroom of overpeinzing. Dat zou het risico op het album te veel onnodig vergroten.

Ook grafisch blijft dit een typische Gibrat. Ja, alle vrouwelijke hoofdpersonages die hij op papier zet, lijken wel zussen. Maar tekent iemand ze mooier? Ja, we zien liever Franse dakenscènes dan dorre Spaanse vlaktes. Maar tekent iemand meer authentieke herfstkleuren? Zo ja, laat die persoon dan zo snel mogelijk een strip maken...