Geschreven door : Diederik Van De Velde - Categorieën : Reviews De Stripspeciaalzaak

Maidan love - 2: Ivanna

Maidan love - 2: Ivanna

Met gewiekte vleugels

Wat autoritaire leiders hebben met vergulde badkamers zullen we nooit begrijpen. Maar er is een link, en dus zit Oekraïne bijna exact tien jaar na de Oranjerevolutie opnieuw in zwaar water. Andermaal is Viktor Janoekovytsj een spil in het hele gebeuren. Hij laat zich bijstaan door de Berkuts, zijn gevreesde oproerpolitie.

Bogdan, een (fictieve) Berkut in opleiding, liet in het eerste deel van dit striptweeluik alle zekerheid achter. Hij zette zijn toekomst en zijn leven op het spel voor zijn verloofde, die in gevaar verkeerde te midden van de zeer woelige rellen. Nu, in het slotdeel van dit diptiek, moet hij leven met de gevolgen van die keuze. Op de loop voor de zijnen en gewantrouwd door de anderen. Hij gelooft in de kracht van zijn (ge)liefde, maar rondom hem ligt al het andere waar hij in geloofde aan diggelen.

In Ivanna (deel 2) laat Aurélien Ducoudray de authentieke feiten van de Oekraïense protesten wat meer los om zich vrijer te kunnen concentreren op de gevolgen van Bogdans keuzes, en op het herstel van Oekraïne. Wie echter denkt dat de behoorlijk bevreemdende Krijgers van Narnia-scène in de bank enkel en alleen een product is van Ducoudrays op hol geslagen verbeelding, doet de scenarist oneer aan. Geloof het of niet, ook in officiële nieuwsberichten en wetenschappelijke rapporten over de hectische uren en nadagen van de Oekraïense rellen van 2014, duikt zo nu en dan de benaming Warriors of Narnia op. Het wordt er getypeerd als een groepering met neonazistische sympathieën. Sommigen maken daarbij zelfs gewag van opmerkelijke kledingstijlen. Ducoudray moest dus niet te ver in zijn verbeelding duiken. Het is evenwel niet de eerste keer dat Ducoudray kiest voor een opmerkelijke mix tussen fictie en realiteit. De een zal dat geslaagd vinden, de ander minder. Wij kunnen het alvast smaken.

Tekenaar Christophe Alliel vormde al eerder een duo met Ducoudray voor die andere Oekraïense vertelling: De Honden van Pripyat, het tweeluik over de nucleaire spookstad. Zijn tekeningen zijn vergelijkbaar met die van toen. Het zijn realistische voorstellingen met soms een licht karikaturale toets. De inkleuring, dit keer van de hand van Albertine Ralenti, voelt wel harder, of minstens minder warm, aan. We zien het persoonlijk minder graag, maar het past bij het thema van nietsontziende rellen.

Zou Ducoudray ooit nog een derde Oekraïense tweeluik maken, of zou de Russische inval op de Krim nog te recent zijn? Een ander Europees strijdtoneel dan? Ontdekken we binnenkort of ook de Wit-Rus Aleksandr Loekasjenko een vergulde badkamer heeft?