Geschreven door : Wouter Porteman - Categorieën : Reviews De Stripspeciaalzaak

De zonen van El Topo - 2: Abel

De zonen van El Topo - 2: Abel

Buitenissig onbehagelijk

In 1970 draaide de Chileense regisseur Alejandro Jodorowsky een obscure westernfilm boordevol religie, seks en geweld. Zijn El Topo was zo onaards dat in New York enkel een pornobioscoop hem wou tonen, en dan nog na sluitingstijd, om middernacht. John Lennon en Yoko Ono vonden de prent de max, en zo verwierf El Topo alsnog een niet kapot te krijgen cultstatus. Maar geen enkele geldschieter gunde hoofdrolspeler Jodorowsky zijn vervolg. En zo bleef De Zonen van El Topo in de lade van de Chileen stof vergaren. Tot hij in 2015 Final Incal-tekenaar José Ladrönn het scenario overhandigde. Het werd een van de meest bizarre strips van de laatste jaren. Een bad trip rechtstreeks naar het Nirwana.

Nu worden we eindelijk getrakteerd op het tweede deel van het drieluik. En we gaan deze keer helemaal overstag. Dit is eindelijk weer de vintage Jodorowsky van De Metabaronnen en De Incal. Deze De Zonen van El Topo is zo buitenissig dat het bij momenten onbehaaglijk wordt. Extreem geweld, obscure mystiek, verbloemende charme en fanatiek gedweep met bijbelverhalen wisselen elkaar in sneltempo af. Vol verbazing rollen we van de ene deus ex machina in de andere. Dit kan niet. Dit klopt niet. Maar als je je toch openstelt voor de hallucinerende verhaallijn krijg je een absolute topstrip voorgeschoteld.

Laten we even de draad weer oppikken. Omdat zijn zoon Kaïn ooit zijn halfbroer Abel zou vermoorden, vervloekte en verstootte de levende god El Topo zijn oudste kind. Daarna stak hij zichzelf in brand en uit zijn assen groeiden vijf gouden menhirs. Dit heiligdom voor de enen en een schat voor de anderen staat op een soort eiland in de bergwoestijn. Enkel de zuiveren van geest konden over een zwevende rotsbrug het heiligdom bereiken. De anderen vonden onherroepelijk de dood. Er is echter een truc om als puur aanzien te worden. De geur van de heiligheid maskeert elke foute bedoeling. Ver weg van de goudjagers en devoten, sterft Abels moeder. Met haar laatste krachten fluistert ze haar zoon toe dat ze begraven wil worden op het heilige eiland, naast haar oude geliefde El Topo. Een zucht later wordt haar lijk omringd door duizenden vlinders en begint ze zalig te geuren. De geur van de heiligheid! Abel kan maar één manier bedenken om veilig tot bij de gouden menhirs te raken en dat is contact te zoeken bij zijn halfbroer Kaïn. Heel de wereld is immers doodsbang van de vervloekte Kaïn. Niemand durft hem aankijken of ermee spreken. Hij is de wandelende dood, de ultieme verstotene. Kaïn gaat in op Abels voorstel en ontmoet uiteindelijk zijn halfbroer. De deal is duidelijk. Abels moeder krijgt haar graf maar El Topo's goud is voor hem. En hoe hij daarna Abel gaat vermoorden, moet hij nog zien.

We zeiden het al, bizar, maar we werden gaandeweg helemaal opgeslorpt door die fantastische queeste. Op de inleiding in het eerste deel na — een te beknopte samenvatting van de film El Topo — is De Zonen van El Topo een perfect te volgen verhaal. De hoofdverhaallijn is opvallend eenvoudig, de dialogen kristalhelder, maar voortdurend verslik je je in de ongelofelijke hersenkronkels van de Chileen. Dit is zo geweldig. Een echte verademing in de huidige wereld van voorspelbare formulestrips. Dit is echt. Zeiden we al dat dit een van de beste verhalen van Jodorowsky is? Ook de Mexicaanse tekenaar Ladrönn gooit zich helemaal. Met maximaal drie stroken per pagina kiest hij voor een heel filmische westernstijl. Close-ups worden afgewisseld met paginabrede shots. En toch heb je nergens het gevoel dat je naar een tweedehands Sergio Leone zit te kijken. De Zonen van El Topo is wilder, vreemder en zoals het een mol betaamt, helemaal underground.

De Zonen van El Topo is op alle gebieden een van de bijzonderste strips die we dit jaar lazen. Leve de onvoorspelbaarheid! Leve El Topo!