Geschreven door : Koen Driessens - Categorieën : Reviews De Stripspeciaalzaak

Cassandra Darke

Cassandra Darke

Mevrouw Scrooge

Rond de kerst gaat een gezellig kerstverhaal er altijd wel in. Cassandra Darke is dan wel een kerstverhaal — want het speelt zich af rond twee opeenvolgende Kerstmissen — maar is verder alles wat de naam voorspelt: onheil en duisternis. Niet zo feelgood uiteindelijk.

Toch voelden we ons goed na het lezen van Cassandra Darke, want wat een sterke comeback van Posy Simmonds is dit, elf jaar na haar laatste graphic novel. We zijn inmiddels ver verwijderd van de aardige prentenboeken voor kinderen die ze vroeger maakte, van de cartoons en milde humor van Mrs Weber, en van de lichtere literaire bewerkingen in de graphic novels Gemma Bovery en Tamara Drewe. Hoewel het een origineel verhaal is, voelt Cassandra Darke vertrouwd aan: de unieke en vlotte mengeling van proza met prenten, het hoge literaire gehalte van de tekst, de uitmuntende tekeningen (die nog elk boek beter lijken te worden) en de onverbiddelijke dwarsdoorsnede van een disfunctionele maatschappij zijn zoals we al gewend zijn uit het werk van Simmonds.

Niet dat ze zich herhaalt, het is louter herkenbaar. Misschien ook omdat de personages zo levensecht zijn. De Trojaanse Kassandra is een onheilsprofete. De antipathieke Cassandra Darke is een oud, dik, gescheiden en gierig mens, al is ze als kunstgalerijhoudster rijk. Tot haar kunsthandelfraude uitkomt. Ze trekt nog meer onheil aan, in de vorm van haar nichtje Nicki, die logeert in haar kelderverdieping. Nicki is een losbol, maar probeert wat van haar nog jonge leven te maken. Een vriendje met bagage, een foute man, een lijk en een verdwenen pistool later komt daar een flinke kink in de kabel... Via Nicki raakt ook het toch al verstoorde leventje van Cassandra erbij betrokken. Wat uiteindelijk een kans blijkt voor haar. Want niet de moordplot zelf, maar de manier waarop Cassandra ermee omgaat en stilaan omslaat, is het interessante in Simmonds' donkere portret van deze moderne Scrooge. Net als de gierigaard uit Charles Dickens' Christmas Carol maakt Cassandra uiteindelijk een opmerkelijke ontwikkeling door. En zo kwam het dan toch nog min of meer goed. God bless us, every one!