Geschreven door : Gert Meesters - Categorieën : Reviews Focus Knack

Blauwe pillen - Blauwe pillen

Blauwe pillen - Blauwe pillen

LIEFDE IN TIJDEN VAN HIV

Frederik Peeters verzoent het onverzoenbare: 'Blauwe pillen' is een persoonlijk, boeiend en esthetisch boek dat tegelijk opvoedend functioneert.


De Zwitserse auteur van Nederlandse afkomst Frederik Peeters is een briljant stilist, daarover was iedereen het vanaf zijn eerste strips al eens. Toen hij negen jaar geleden Blauwe pillen op de Franstalige markt losliet, bleek dat hij ook wat te vertellen had. Het omvangrijke autobiografische boek begint als een elegant vormgegeven relaas van een langzaam ontluikende liefde. Door de virtuoze, sensuele lijnvoering roept het boek vanzelf Een deken van sneeuw van Craig Thompson op.

Toch voel je vanaf het begin al een onbenoemde dreiging. Cathi, Frederiks nieuwe liefje, blijkt in een stukgelopen relatie besmet te zijn met hiv. Haar zoontje is ermee geboren. Vanzelfsprekend zet dat nieuws een domper op Frederiks verliefde euforie, maar het paartje laat zich door het virus niet afschrikken. Peeters toont hoe hiv voor allerlei obstakels zorgt. Behalve de obligate paniekaanvallen bij gescheurde condooms, staat Peeters vrij lang stil bij de goede, maar soms nonchalante raad van de weinig conventionele huisdokter.

Blauwe pillen is echter zeker geen handboek over hoe het virus in een relatie te overleven valt. De nadruk ligt op Peeters' persoonlijke ervaring. Cathi voelt zich verantwoordelijk voor de schaduw die hiv over hun geluk werpt. Dat zorgt voor intens moeilijke momenten, bijvoorbeeld wanneer haar zoontje ook aan de medicatie moet. Peeters merkt dan weer met verbazing hoe hij zich snel aan het jongetje hecht en als onervaren vader een plaats krijgt in het gezin van moeder en zoon.

Blauwe pillen zou nooit tot een wereldwijde klassieker zijn uitgegroeid - in het Frans is het boek al aan zijn tiende editie toe - als hij zijn gevoelige materie niet even gevoelig in beelden had kunnen vatten. In het Nederlands verscheen eerder één deel van Peeters' serie Lupus, zodat hij dankzij zijn trefzekere penseelstreken in de Lage Landen misschien al een bescheiden fanclub heeft. Maar Peeters' virtuositeit gaat verder. Hij kiest voor zijn vertelling pakkende beelden, van onontcijferbare kribbels tot neushoorns in de straten van Genève. Blauwe pillen blijft een van de beste stripautobiografieën ooit.