Geschreven door : Wouter Porteman - Categorieën : Reviews De Stripspeciaalzaak

40 olifanten - 2: Maggie, die door muren loopt

40 olifanten - 2: Maggie, die door muren loopt

Op een zucht van grote onderscheiding

1920. De Londense wijk Elephant & Castle kreunt onder de terreur van twee boevenbendes. Aan de ene kant heb je de 40 Rovers van Art Stocker. In een rotvaart veroveren de mannen hun oude wijk terug van de beruchte 40 Olifanten. Deze uitsluitend vrouwelijke gangsterbende, die met ijzeren vuist wordt geleid door Queen Kate, profiteerde van de afwezigheid van de mannen — de Eerste Wereldoorlog had hun rangen deftig uitgedund — om er hun wil op te leggen. De dames van de Olifanten lijken onschuldig, maar tellen dievegges, oplichters, helers en onverschrokken moordenaars in hun rangen. Een van hun jongste rekruten is Florrie "Feeënvingers", een getalenteerde zakkenrolster. Maar wat de bende niet weet is dat Florrie in de zak zit van politie-inspecteur Sacks. Hij liet haar infiltreren in de bende onder het mom dat ze zo te weten zou komen wat er met de ontvoerde baby van haar zus is gebeurd. Er zijn immers al lang vermoedens dat Queen Kate baby's laat ontvoeren om ze via via te verkopen aan kinderloze, Londense rijkelui. Twee gewetenloze roversbendes, een mol en een flik. Zet je scherp. Er zal flink gerammeld worden.

40 Olifanten is de jongste worp van the coming man, Kid Toussaint. De Belg zit nu een dikke tien jaar in de stripwereld. Zijn eerste passen met Chris Evenhuis (Snooze, Notorious Circus) waren nog wat aftastend, maar met Magic 7 en zeker Holly Ann merkte je dat hij groeiende was. Beide reeksen zijn in vertaling helaas stopgezet. Deze 40 Olifanten is opnieuw een flinke stap vooruit. De personages blijven boeien, de plot is logisch en Toussaint verweeft in dit eerste tweeluik alle uitgestrooide draadjes tot een coherent geheel. Bovendien durft Toussaint, net zoals in Game of Trones, het aan om personages definitief uit de reeks te schrijven. Alleen gebeurt dit niet zo verrassend als in de felbekroonde tv-reeks. Het ontbreekt Kid Toussaint nog die ene sprankel genialiteit, zowel qua plot als dialoog, waardoor je echt van je stoel valt.

Ook de tekeningen van Virginie Augustin zijn net dat stukje minder dan in Had Meneer Nog Iets Gewenst?. De ruwere stijl sluit naadloos aan bij het verhaal, maar de nerveuze lijnvoering laat zoals het de intentie was een haastig getekend gevoel achter. In een recent gesprek met ons, verzekerde Augustin ons dat de tweehonderd zwart-witpagina's tellende biografie van een wat vergeten, atypische miljonairsdame uit de vorige eeuw grafisch weer zal aansluiten bij haar vroegere werk. In afwachting kunnen we ons nog blijven verwarmen aan dit geslaagde tweeluik. De auteurs kregen meer dan terecht extra krediet om de reeks verder te zetten. De hele setting, kliek en aanpak bieden immers nog tal van geweldige kansen om verrassend uit de hoek te komen.

40 Olifanten is een prima, goed onderbouwde gangsterstrip die niemand zal teleurstellen. En het kan nog beter worden.