Auteur

Seron Pierre

Pierre Seron wordt op 9 februari 1942 in Chénée geboren en bezoekt de kunstacademie Saint-Luc te Luik, waarna hij enige tijd als etaleur werkzaam is in de Luikse supermarkt Grand Bazar, alvorens hij achtereenvolgens assistent-decortekenaar wordt van Dino Attanasio ("Signor Spaghetti", "Ton en Tinneke") en Mittéï ("De onverbeterlijke Bas", "Rik Ringers"). Onder het pseudoniem Foal werkt hij ook mee aan "Tante Zenobie" van Maurice Maréchal.

Eenmaal ingewerkt, meldt hij zich bij Robbedoes, waar hij in 1967 zijn eigen reeks start: "De Mini-Mensjes", in een sterk door Franquin beïnvloede stijl. Maar geleidelijk krijgt hij een meer eigen "handschrift" en vanaf de jaren '80 gaat hij zijn verhalen ook zelf schrijven, na op dit vlak te hebben geprofiteerd van de samenwerking met de journalist Albert Desprechins en Mittéï (onder het pseudoniem Hao).

Hij is buitengewoon productief: hij werkt ook voor Pif-Gadget, waar hij tussen 1973 en 1976 onder het pseudoniem Foal "La Famille Foal" tekent, een serie waarvan uiteindelijk twee albums zullen verschijnen bij Soleil Productions als "La Famille Martin".

Om een veelzijdiger tekenaar te worden begint hij, samen met scenarist Stephen Desberg, in 1978 de avonturen van "Aurora & Ulysses, Centauren", die in de albumversie van Dupuis en daarna Soleil Production redelijk worden ontvangen door de kritiek, maar het grote publiek vraagt vooral om zijn "Mini-Mensjes", die hun loopbaan onverstoorbaar voortzetten en alle thema's en genres beproeven die je in de wereld der "groten" en "kleinen" maar kunt tegenkomen.

Per album waagt Seron zich aan nieuwe grafische effecten, pagina-indelingen en andere vindingrijke vernieuwingen, zoals "De planeet Ranxerox", een album dat je op een speciale manier moet vasthouden om het te kunnen lezen, of "Het witte gat", dat op geraffineerde wijze ingekleurde met "gewassen" personages afwisselt. Hij is overigens de enige eigentijdse auteur van Dupuis die ooit een verhaal in 49 platen heeft bedacht voor een standaard- albumformule van 48 pagina's. Zijn hang naar de SF brengt hem er soms toe een tamelijk krankjoreme artistieke richting in te slaan, waarbij de huidige druktechnieken hem nog niet kunnen volgen!