Geschreven door : Gert Meesters - Categorieën : Reviews Focus Knack

Verkild hart

Verkild hart

DOE MAAR NIET ALSOF

Verkild hart verwarmt onze tikker, want het is een grote Johan De Moor over een banaal probleem: de midlifecrisis.

Bijna aan het eind van deze eerste echte strip van Johan De Moor in een decennium weerklinkt een van de grootste hits van Doe Maar: ‘Is dit alles wat er is?’ Het is de perfecte soundtrack voor het verhaal over een kanjer van een midlifecrisis bij iemand die het allemaal lijkt te hebben: een kind of twee, een huis, een auto en elkaar. Opeens lijkt het leven te banaal om zinvol te zijn. Hoewel de worstelende man beweert dat zijn gezin op de eerste plaats komt, besteedt hij erg veel tijd aan zijn baan. Vrije tijd wordt doorgebracht in de fitness, omdat vrouwlief graag een sixpack zou zien verschijnen en op etentjes viert holle renovatiepraat hoogtij. Scenarist Gilles Dal citeert deskundig uit het burgerlijke geleuter van een groep mensen die wel uit de band zouden willen springen, maar daar nooit echt in slagen. Hij hoeft de typische anekdotes en overpeinzingen die hij selecteert zelfs niet uit te vergroten om hun leegheid te benadrukken. Tonen is genoeg.

Op zichzelf is Dals verhaal redelijk voorspelbaar, want het maatschappelijke fenomeen van de midlifecrisis – in dit boek treffend weergegeven als een afzichtelijk wezen, naar de Franse uitdrukking démon du midi – is té herkenbaar voor échte verrassingen. Het vernuft zit in de collagestijl van Johan De Moor. Het hoofdpersonage wordt in zijn handen een onpersoonlijk sjabloon. Bij gebrek aan specifieke kenmerken zou hij iedereen kunnen zijn, wat treffend aangeeft dat iedereen de man met de hamer kan tegenkomen. Dat doorsneepersonage combineert De Moor met de collages die hij ook in Kobe de koe uitvoerig uitprobeerde: knipsels uit oude tijdschriften leveren een soort extern commentaar op wat er gebeurt.

Door het stijlconflict tussen een zwierige moderne lijnvoering en overgestileerde beelden van oud fatsoen krijgt het drama iets tijdloos, maar het verschil tussen de knipsels en de vertelling creëert ook een afstand die de wanhoop van het hoofdpersonage relativeert. Zijn zelfbeklag wijst weliswaar op een serieuze inzinking, maar is bijlange niet zo uitzichtloos als hij met zijn burgerlijke axioma’s lijkt te denken.

Score : ****-